لينكهاي خيس

جستجوگر كلمات

دوستان اسفندیار

عضويت در خبرنامه

نظرسنجي

Support Center

بی رحم تر از تو مگه هست؟؟؟  

تو چنگ ابرای بهار ، افتادم و در نمیام
چشمامو سرزنش نکن ،از پسشون بر نمیام

پیرشدم تو این قفس یه کم بهم نفس بده
رحم و مرووتت کجاس ، جوونیامو پس بده

فکر نمیکردم بزاری ، زار و زمین گیرت بشم
فکر نمیکردم که یه روز این جوری تحقیرت بشم

اون همه که دلم برات به آب و آتیش زده بود
حتی اگه سنگ بودی هم، دلت به رحم اومده بود

دلش نخواست و نمیخواست یه روز به حرفام برسه
شاید میخواست رقیب من به آرزوهام برسه

پسند من تو هستی که این همه بخت من سیاست
دلبر خود پسند من قله خوشبختی کجاست

ازت میخواستم بمونی بهت میگفتم که نری
این روزا نیسی اما باز به پات میفتم که نری

تو فکرتم اما دلم هی میگه فکرشم نکن
یکم به فکر تو نبود پس دیگه فکرشم نکن

اسفندیار

با من از عشق بگو  

نه اینکـــــــه حرفــــی بـــــرای گفتـــــــن نباشــــــد ، هســــــت..! 

حـــــرف هست، عشق هست، بغــــــض هست، درد هست !!! 

اما ...  

چه بگویم وقتـــــــی نه در آرزوهایت حرفی از رویــــای با من بودن است... 

نه در روزهــــایت تلاش ِ داشتــــــــــــن ِ همیشگـــی ِ مــــــــــــن! 

گمان مبـــــــر همیشــــــــــــه حوالـــــی خواب های تو بیـــــــــدارم... 

گمان مبـــــــــــــر که همیشــــــه عاشقانه می نویســــــــــم و مـی خوانمت 

عشــــــــق ؛ 

به زخـــــــم که برســــــــد ، سکـــــــــوت مـــــــــی شـــــــود... 

زخـــــــم که عمیــــــــــق شود ، بیـــــــــــــداری ِ دل ، درد دارد! 

مـــــــــن در این بغـــــــــــض هـــــــــــای هــــــر لحظــــــــــــــه، 

در ایـــــــــن دلتنگـــــــــی های مــــــــــــدام، 

در ایــــــــــــــــــن آشفتگــــــــــــی های دقایقــــــــــــــــم، 

دارم سکـــــــــــوت مـــــی شــــــــوم...  

با من از عشق چیــــــــزی بگو... 

پیش تـــر از آنکه زخــم هایم عمیـــــــــــــق شود ...! 

اسفنـــــــــدیار

خداجونم حتما بهش بگو....  

کجـــــــــــا رفت اون همــــــــه دوستت دارم ها...؟

عشق  

حمد و  

سپاس سزاوار  

خــداونــدی است،

که زبان را گویا کرد و  

به انسان،قدرت تکلم آموخت،  

تا بگوید، آنچه را در سینه دارد...

درود فراوان بر یگانه خالقی

که دل را سرای عشق 

ومحبت قرار داد؛

تا اولین

 تپش را با عشقی پاک شــروع کنـد و آخریـن دم را با عشقی آتشین به ســر آرد

و لحظه ای آن گوهر گرانبها را از خود دور نکند و بداند که دل بدون عشق دل نیست...

سعادتمند کسی است،که دلی دارد و عشقی و شوری و احساسی که زمانی

هرچند اندک از های هوی جهان مادی خاج و به عالم درون خود سفر کند...

و سیری عاشقانه در عالــم بیکران دل خــود داشته باشد...چه مصیبت بار

بود زندگــــی، اگــــــر نداشت حدیث عشقــی پاک و لطیف... هـــر جا سخنــی

زیباست، زیباییش را از عشـق گرفته و هرجا ســوز و گـداز و کلامی جانسوز است،

فرمانش از عشق صادر و جاری شده؛ بدرستی که زندگی را عشق می سازد و بس

اسفنـــــــدیار

سلام  

سلامم را می نویسم...

تا زحمت گشودن لبهایت را برای پاسخش نبینم...

نکند لبهای نازنینت را برای پاسخ گفتن،

به سلامم از هم بگشایـــــــی اما از روی اجبـــار

نازنینم می شود بگویـــی با چه زبان بگویم،

که پــــــروانه پریشــان نگاهـــــــم هنـــــــوز هم

در جستجوی همان شمـع مهربانیهای توست

مــــــــن التمــــــــاس کـــدامین گلـــدان را بکنم،

که لطافت شمعدانیهای صورتش را به پای

حقـــــــارت واژه های بــی تقصیـــــــرم بریـــــزد؟؟؟

برگها بیشتر از آدما قدر تو را می دانند...

و من بیشتر از برگها...

اسفندیار

نامهربون  

یک شب خوب تو آسمون يك ستاره چشمك زنون

خنديد و گفت كنارتم تا آخرش تا پاي جون

ستاره قشنگــــــي بود آروم و ناز و مهــــــــــربون

ستاره شـــــــــد عشـــــــق من و منم شـدم عاشق اون

اما زياد طـــــــــــــول نكشيد عشــــــق مــــــــن و ستاره جـــــون

ابـــــــــر اومـــــــد و ستاره رو دزديد و بـــــــــرد نا مهــربون

حالا شبا به ياد اون چشــم مــي دوزم به آسمون

دلم ميخواد داد بزنم اين بود قول و قرارمون

تو رفتـــي و از خودتم نذاشتي حتــي يك نشـــون

اسفندیار

گریه های بی غروب  

نگاهــــــــــم   که کــــــــردی دلم پر گـــــــــرفت...

دلم غربت زنگ آخر گرفت...

نگاهم که کردی سکوتم شکست...

درون دلم عشق گویی شکست...

نگاهم که کردی زمان صبر کرد...

دل آسمان را پر از ابر کرد...

و بعد از نگاه تو باران گرفت...

و عشقی درون تنم جان گرفت...

نگاهم کن و باز با من بمان...

تو حرف دل بی کسم را بدان...

نگاهم کن ای زندگی بخش من...

و با قلبم از عشــــــــــق حرفــــــــی بـــــــــزن... 

مــــــرگ باورهـــــــــــای خوبـــــــــم را ببیـــــــن

گریه های بـــــــی غـــــــروبم را ببین

شانه هــــــــــایم زیــر بار غم شکست

شاخه های سبز امیدم شکست

عشــــــق ما در شیشه فرهــــاد بود

عشق شیرین ریشه اش در باد بود

هیچ کس حــــــرف صداقت را نزد

هیچ کس دل را بر این دریا نزد

یک نفر امروز در چشمم شکست

یک نفر بار سفر بست و گسست

یک نفر با خاطراتم دور شد

یک نفـــــــر با قصــــــــه ها محشــــــــور شـــــد...

اسفنــــــــدیار

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است...  

تمام زندگیم را دلتنگی پر کرده است...

دلتنگی از کسی که دوستش داشتم و عمیق ترین دردها و رنج های عالم را

در رگهایم جاری کرد..! دردهایی که کابوس شبها و حقیقت روزهایم شد...

دوری از تو حسرتی عمیق به قلب و دلم آویخت، تا هرگز راه بازگشت را نیابم..!

دلتنگی برای تو که فرصت اندکی برای خواستنت، برای داشتنت داشتم...

دلتنگی ازحصاری که دورت کشیدندو مرا وادار کردند،از توکه تمام زندگیم هستی کنده شوم...

به خدا حق من نیست به آتش گناهی که عشق در آن سهمی داشت، مرا بسوزانند..!

رنجی آنچنان زندگی مرا پر کرده است، آنچنان دستهای مرا از پشت بسته است،

که دیگر توان نفس کشیدن ندارم..! دوست داشتن تو چنان تاوان سنگینی داشت،

که باید برای همه عمرم  آن را بپردازم..! و من این تاوان سنگین را با جان و دل پذیرا شدم...

همه عمر داغ تو بر دلم نشسته است و مرا می سوزاند..!

تو نمايش زندگي مرا چنان در هم پيچيدي که هرگز از آن بيرون نيايم..!

آنقدر دلتنگ دوريت هستم ، آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم، آنقدر دل آزرده عشق تو هستم،

که همه هستیم را خوره تنهایی و بی کسی می جود..!

به تو نگاه می کنم ؛ به تو که همچون بهشت بر من می پیچی و پروازم می دهی...

به تو که لبهایت از اندوه من می لرزید... به تو که چشمانت در عمق سیاهی می خندید و

دنیایم را ستاره باران می کرد..!

به تو که با تمام وجود باورت کردم و دوستت داشتم...

به تو که دلم می خواهد در آغوشت چشمانم را بر هم بگذارم و هرگز، هرگز، هرگز به روی

دنیا بازشان نکنم..! به تو که تکه ای از قلبم را با خود بردی..!

به تو که مرزهاي سرنوشت ٬ سالها پيش دوريت را از من رقم زده است..!

سراسر زندگیم را اندوهی پر کرده است که روزها و ماهها و سالها آن را با خود می کشم..!

و می دانم که شاید گذشت زمان داغ مرا بهبود بخشد..؛ ولی هرگز فراموش نخواهم کرد که

نگاهت چگونه عمق وجودم را لرزاند..!

لبهایت لرزش لبهایم را نوشید و دستانت ترس تنم را چید و نفسهایت برگهای رنگین خزان را

به باران عاشقـانه بهـــــــــــــــــــــــــــار سپـــــــــــــرد..!

                             اسفنــــــدیار                           

خدا بزرگ است...  

روزها گذشت وگنجشك با خدا حرفی نزد..

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند..؛ 

 و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي گفت:  

یک روز مي آيد..؛ من تنها گوشي هستم،  

كه غصه هايش را مي شنود... 

 وتنها قلبي هستم كه دردهايش را در خود نگه مي دارد... 

 و سرانجام یک روز گنجشك روي شاخه اي از درخت دنيا نشست

فرشتگان چشم به لبهايش دوختند... 

گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :

به من بگو آنچه را که در دلت سنگینی می کند..؛ 

 گنجشك گفت: 

 لانه كوچكي داشتم، که

 آرامگاه خستگي هايم بود و سرپناه بي كسي ام...

 تو همان را هم از من گرفتي...

 اين طوفان بي موقع چه بود ؟

چه مي خواستي از لانه کوچک من مگر كجاي دنيا را گرفته بود ؟  

و بغض سنگینی راه گلویش را بست... 

 سكوتي در عرش طنين انداز شد... 

 فرشتگان همه سر به زير انداختند...

خدا گفت:  ماري در راه لانه ات بود و تو

 خواب بودي . باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند.

 آنگاه تو از كمين مار پر گشودي و رفتی... 

 گنجشك مات و مبهوت در خدايي خدا مانده بود...

خدا گفت: و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم

از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني ام بر خواستي...

اشك در چشمان گنجشك حلقه بست..!

ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت و سر به زیر بالهایش فرو برد... 

هاي هاي گريه هايش ملكوت خدا را پر كرد...

سنگ صبور من  

                      رفیق من                     

سنگ صبور غمهام

به دیدنم بیا که خیلی تنهام..؛

کسی نمی فهمه چه حالی دارم...

چــــــــه دنیــــــــــــای رو به زوالی دارم...

مجنونم و دل زده از لیلیا..؛خیلی دلم گرفته ازخیلیا..؛

نمانده از جوونیــــــــام نشونی..؛ پیر شدم پیر تو ای جوونی..؛

اسفندیار

قربونت برم خدا  

من خاطرات

گذشته را دوباره زنده

خواهــم کرد... بی آنکه

بخواهــم در غم من شریک

باشی... دوستت خواهم داشت،

بی آنکه بخواهم، دوستم داشته باشی!

مجنون وفادار تو خواهم بود؛ بی آنکه بخواهم،

لیلـــــی وار برایــــــــم اشــــــــــک بریــــــــــــزی!

آری من روزهای سختی را پشت سر گذاشتم...اما

فراموش نکن که چشمان من هر کجا باشم در انتظار تواند...

و آنقدر اشک چشــــمانم را بدرقه راهت کنم که تنها به تو بفهمانم چقدر

دوستت دارم...قلب من عاشق قلبیست، که اصلا قلب نیست..؛ دلـــــم

 میخواهد،آنقـــدر فریاد کشم تا صـدای فریادم قلب خــــدا را به لرزه

در بیاورد...و دیوانه وار بگویم تو خدای خوب من چگونه

مـرا آفریده ای که از پس غمهایم بر نمـی آیی؟

یک روز همانند پرنده ای مهاجراز

دیــار غربت به ســرزمین تو

روی آوردم؛ سرزمینی که

 فکر می کردم،

عطر دارد... بهار دارد، امید دارد...! امشب تمام ستارگان آسمان گریه می کنند...

امشب تمام مرغـــان آسمان اشک مــی ریزند... و امشب قلب و دلی

می شکنند؛ و نــــدای شکستنشان تا به آسمانها می رســــد؛ اما

نمــــــــی دانم چرا ندایشـــــــــان به تــــــو نمـــــی رسد...

اسفندیار

دوستت دارم  

تو ای وارسته ترین انسانی  که بیاد ماندنی لحظات شیرین زندگیم را رقم زدی...! 

چند وقتیست که خود را گم کرده ام...! 

رؤیاها و آرزوهایم همه در برگهای خزان زده باغ زندگیم گم شده اند...! 

اما من باز در هاله ای از ابهام با تصویری کمرنگ از امید به انتظارت 

می نشینم و میگویم: وصال ما نزدیک است...

سلام وقت بخیر

منو اصلي

آرشيو مطالب

نويسندگان

آخرين نوشته ها

Custom Code