تو ای وارسته ترین انسانی  که بیاد ماندنی لحظات شیرین زندگیم را رقم زدی...! 

 

چند وقتیست که خود را گم کرده ام...! 

 

رؤیاها و آرزوهایم همه در برگهای خزان زده باغ زندگیم گم شده اند...! 

 

اما من باز در هاله ای از ابهام با تصویری کمرنگ از امید به انتظارت 

 

می نشینم و می گویم: وصال ما نزدیک است...                                             

                   

      

                                                                                                            

                                                                                             اسفندیار                                                                                              


 

نوشته شده توسط "اسفندیار پردل" در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 ساعت 12:10 موضوع | لینک ثابت